رستوران چینی یا گیلکی؟

چند سالی است که راه ‌اندازی رستوران‌ هایی که غذا به سبک دیگر کشور های سرو می‌ کنند در تهران رونق گرفته است. این موضوع از دو جنبه قابل بررسی است. ابتدا اینکه گردشگری پایتخت نیازمند رستوران هایی است که غذای ایرانی سرو می‌ کنند یا غذای چینی؛ نیز توریست خارجی که به تهران می‌آید مایل است غذای محلی کشور خود را در کشوری دیگر بخورد و یا غذای مقصدی که به آن سفر کرده است. از سوی دیگر آیا این دست رستوران ‌های به واقع غذای کشور را ارائه می‌کنند یا تنها نام رستوران عربی، چینی و یا هندی را یدک می‌کشند.

یک کارشناس هتلداری و واحد های پذیرایی افزون شدن رستوران ‌های خارجی در تهران را به چالش کشیده است.
اصغر ژیان‌ دربندی می‌گوید: هر روز در گوشه کنار شهر شاهد باز شدن یک رستوران با نام یک کشور هستیم. رستوران چینی، هندی، تایلندی، ایتالیایی، یونانی، فرانسوی، بلغاری، عربی، ژاپنی، مکزیکی، پاکستانی و … از این جمله‌اند. حال سوال این است که این نام‌ ها که بر سردر رستوران ها آویزان می شوند تنها مردم را آماده می کند که پول بیشتر را بپردازند یا واقعا بجا و درست انتخاب شده‌اند. وی می‌افزاید: برای پاسخ به سوالات مطروحه باید چند سوال دیگر طرح کرد. آیا واقعا این رستوران‌ها همه غذاهای آن کشور را به سبک آن ها پخته و سرو می‌کنند؟ آیا مواد اولیه غذا های مختلف آن کشورها همیشه در ایران موجود است؟ آیا آشپز این رستوران‌ ها از همان کشور هایی است که نام رستوران را از آن گرفته‌اند؟ آیا صرفه اقتصادی دارد که به آشپز خارجی استخدام کنند که غذا های آن کشورها را بپزد؟ و اگر آشپز آنها ایرانی است، آیا این آشپز واقعا در آن کشور آشپزی کرده یا دوره‌ای را دیده که انواع غذاهای آن کشور را می‌پزد؟ آیا نام‌های گوناگونی که در منوی غذای این رستوران‌ ها مشاهده می شود را مردم همان کشور که این رستوران با نام کشور آنها در ایران فعالیت می کند را می شناسند؟ و آیا مسئولان یا آشپز این رستوران ‌ها به زبان همان کشور ها هم آشنایی دارند؟ این ها و سئوال های بی شمار دیگر که می تواند واقعیت نام رستورانی که نام یک کشوری را بدنبال دارد آشکار کند.

این کارشناس مراکز اقامتی و پذیرایی ادامه می‌دهد: اگر منوی غذای این رستوران ‌ها را مشاهده کنید بسیاری از غذا های اصلی و مرسوم آن کشور در منو دیده نمی شود چرا که اگر بخواهند عینا غذای اصلی خارجی با نام های درست و صحیح و شناخته شده بدهند، تهیه و تامین مواد اولیه آن در ایران امکانپذیر نیست. بطور مثال در تایلند غذایی که حتی کنار خیابان هم به ‌فروش می‌رسد اختاپوس یا همان هشت پا است. آیا هشت پا را به راحتی می توان در ایران تهیه کرد؟ یا غذای حلزون که اغلب در خاور دور و در پرواز ها هم سرو می کنند در ایران به راحتی در دسترس نیست بنابراین معلوم نیست با چه مواد اولیه‌ای این غذاها را در آشپزخانه رستوران‌ های خارجی تهران طبخ می‌کنند. دربندی همچنین با تاکید بر نا آشنایی مشتریان ایرانی با این غذا ها و رستوران‌ ها تصریح می‌کند: به ‌دلیل نا آشنا بودن مشتریان با نام انواع غذا ها و قیمت آن ها، اغلب مشتریان هر چه غذای این رستوران ‌ها گرانتر باشد آنرا نزدیکتر به واقعیت می‌پندارند.

وی معتقد است بسیاری از غذاهای خارجی با ذائقه ایرانی ‌ها سازگار نیست. دربندی می‌گوید: اگر این رستوران ها دقیقا همان غذای کشور با همان مواد اولیه و طعم عرضه کنند، هرگز هیچ ایرانی حاضر به رفتن به این رستوران‌ ها نخواهد شد به‌ خصوص اینکه در هیچ کجای جهان تنوع و لذیذ بودن غذاهای ایرانی وجود ندارند. چنانکه تا کنون مشاهده نشده که یک خارجی با هر ملیتی از طعم غذا های ایرانی شکایت داشته باشد و در بسیاری از کشورها هم چلوکباب، قورمه سبزی، کشک بادمجان که از غذاهای سنتی ایران است جزو غذا های ایده‌آل آن ها محسوب می‌شود.

این کارشناس هتلداری و پذیرایی دلیل علاقه سرمایه‌ گذاران به راه‌اندازی رستوران‌ های خارجی را پایبند نبودن به استاندارد ها و کسب منافع مالی بیشتر عنوان کرد. وی اظهار داشت: تمام رستوران‌ ها و کافی ‌شاپ ‌ها زیر نظر اتحادیه خاصی فعالیت کرده و اتحادیه طی درجه‌بندی، نرخی برای انواع غذا ها و اندازه آن ها تعیین می‌کند و اگر رستورانی از نرخ تعیین شده بیشتر بفروشد جریمه خواهد شد. به همین دلیل این رستوران ها برای فرار از قیمت ‌گذاری، رستوران با نام های کشور های مختلف دایر کرده و غذا ها را با نام‌ های گوناگون و نا آشنا عرضه می کنند. بنابراین اتحادیه برای چنین نامی قیمتی تعیین نکرده است و حتی اگر برای یکی از این نام‌ های گوناگون نا آشنا قیمتی تعیین کند قطعا نام آنرا تغییر خواهند داد. در نتیجه به‌ دلیل نا آشنا بودن نام غذا مشتریان این اماکن هم اعتراضی هم نمی کنند. به گفته دربندی در واقع بیشتر این اماکن به ‌دنبال نام ‌های ناشناخته غذا ها و حرکات نمایشی هستند تا این آمادگی را برای مشتری ایجاد کنند که باید پول بیشتری بپردازد.

وی به سرمایه‌ گذاران واحد های پذیرایی پیشنهاد کرد به جای راه ‌اندازی یک رستوران چینی و یا هندی رستوران‌ هایی را افتتاح کنند که در آن غذا های سنتی اقصی نقاط ایران را سرو می‌کنند. چرا که بالاترین تنوع غذا چه رژیمی یا غیر رژیمی کم کالری یا پرکالری در ایران است و تهیه مواد اولیه آن به سادگی و به وفور یافت می ‌شود و از نظر قیمت تهیه یک پرس غذا سود بیشتری حاصل می‌کند. دربندی در پایان می‌افزاید: خوب بود در تهران که پایتخت است و عموم توریست‌ های ورودی به کشور از تهران بازدید خواهند داشت، یک سالن غذای سنتی (food court) راه‌ اندازی شود. این مجموعه یک سالن بزرگ به همراه غرفه ‌ای زیادی است که هر کدام غذای سنتی یک استان را به فروش می‌ رسانند. بی‌ شک چنین ایده ‌هایی هم سود آوری بالایی دارند و هم غذای با کیفیت و شناخته شده را به مشتری عرضه می‌کنند.

برچسپ: اختاپوس، توریست خارجی، رستوران، غذا، غذای ایرانی، غذای سنتی ایران، قورمه سبزی، چلوکباب، کشک بادمجان