جشن هولی (holy) یا جشن رنگ ها، از آداب و رسوم قدیمی مردم هند، امروز شنبه در سراسر این کشور برگزار شد.
هولی یکی از جشن ها ی سنتی مردم هند است که در آغاز فصل بهار بر اساس تقویم هندی برگزار می شود، این مراسم رنگ پاشی نشانه شادی مردم هند به ادامه زندگی و در واقع خرسندی از پیروزی نیکی ها بر بدی هاست، پاشیدن پودر های رنگی، سطل ها و بادکنک های پر از آب رنگی قابل شستشو بر روی یکدیگر از نشانه های این جشن سنتی در هند است. در جشن هولی که ریشه در باورهای اساطیری هندو ها دارد مردم هند از کوچک و بزرگ در آن شرکت و شهروندان غیر هندو نیز به نشانه ابراز دوستی در مراسم جشن رنگ شرکت می کنند. امروزه عده کمی از نسل جوان هند از فلسفه جشن هولی آگاهی دارند و تنها آنرا بهانه ای برای برگزاری جشن و شادی می دانند. در ایام این جشن که به مدت دو روز برگزار می شود، سراسر هند تعطیل رسمی است.

در اولین روز جشن هولی آتشی درست کرده و در حالی که دور آن می چرخند آب بر روی زمین می ریزند. همچنین مرسوم است ظرفی پر از دانه های جو در زیر این آتش برشته می کنند و پس از خاموش کردن آتش بذر ها را می خورند. در روز دوم ابتدا بصورت دسته جمعی می رقصند و بعد لباس هایشان را عوض کرده، شروع به بازی با رنگ می کنند در این مراسم رسم بر آن است که لباسی به رنگ سفید پوشید. در این روز آب های رنگی که در سطل ریخته اند را بر روی هم می پاشند و یا پودر ها را بصورت خشک به سر و صورت یکدیگر می ریزند و آب رنگی را در داخل بادکنک ریخته و آن را به طرف هم پرت می کنند. و دیگر آنکه خاکستر آتشی که از دیروز به جا مانده است را در داخل همان سطل های آب رنگی ریخته و بر روی هم می پاشند. باور عامه بر این است که خاکستر این آتش می توانند انسان را از بیماری ها محافظت کند. همچنین افسانه دیگری نیز وجود دارد که در این افسانه کریشنای جوان که پوست تیره ای داشت همیشه به رنگ پوست معشوقه خود رادها که پوست روشنی داشت حسادت می ورزید. یک روز کریشنا با شیطنت صورت رادها را رنگی می کند. از این به بعد بنا به این افسانه جوانان عاشق پیشه صورت معشوقه هایشان را برای ابراز عشق شان در این روز رنگی می کنند. در این روز همه دوست دارند اولین کسی باشند که طرف مقابل خود را رنگی نمایند. در این جشن مردم کدورت ها را کنار گذاشته و با پختن غذا های مخصوص این روز را جشن می گیرند. در بعضی نقاط هند این جشن تا پنج روز ادامه دارد.

لازم به ذکر است که این پودر های رنگی از گیاهانی مانند گیاه نیم، کومکوم، هالدی و غیره تهیه شده اند. همچنین بعضی از این رنگ ها از گیاهانی که در فصل بهار شکوفه می دهند مانند گل های درخت شعله جنگل تهیه شده اند، از این رو هندی ها اعتقاد دارند، این پودر ها به دلیل خاصیت درمانی و طبیعی بودن از بروز بیماری های شایع ناشی از تغییرات آب و هوا در فصل بهار مانند سرما خوردگی جلوگیری می نمایند و بعضا این بیماری ها را درمان می کنند. نکته جالب توجه آن است که این رنگ ها حتی پس از شستن کامل تا چندین روز بر سر و صورت و … افراد باقی می ماند و لباس هایی که رنگی شده اند نیز رنگ شان پاک نمی شود.

کانادا با کسب چهارده مدال طلا در مسابقات المپیک زمستانی ۲۰۱۰ ونکوور، عنوان موفق ترین میزبان تاریخ رقابت های المپیک زمستانی را در کسب مدال طلا از آن خود کرد. پیش از این روسیه و نروژ با کسب سیزده طلا موفق ترین میزبانان المپیک زمستانی بودند.

کریس راج، رییس کمیته ملی المپیک کانادا در این باره گفت: “ما با قدرت آمدیم و برای کارمان برنامه ریزی درستی داشتیم، اما حتی به خواب هم نمی دیدیم که این همه طلا ببریم.” هدف اولیه کانادا کسب بیشترین مدال از هر رنگی بود، هدفی که این کشور به آن نرسید. بسیاری از کشور ها عملکرد شان در المپیک را بر اساس تعداد مدال طلای کسب شده در مسابقات می سنجند، ‌اما آمریکا و کانادا موفقیت را نه در رنگ مدال، بلکه با مجموع تعداد مدال های به دست آمده اندازه می گیرند. به این ترتیب آمریکا هم از موفق ها در المپیک زمستانی بود. ورزشکاران آمریکایی با کسب ۳۷ مدال (۹ طلا، ۱۵ نقره و ۱۳ برنز) از دیگر کشور های حاضر مدال بیشتری به دست آوردند. با این حال، همه دنیا میزبان رقابت ها را به خاطر کسب ۱۴ مدال طلا (۴ مدال طلا بیشتر از آلمان) موفق ترین کشور در المپیک زمستانی می دانند.

شیرین ترین طلا
هاکی روی یخ محبوبترین ورزش در کاناداست. کانادا برای کسب آخرین مدال طلای مسابقات، در رشته هاکی روی یخ به مصاف آمریکا رفت. هاکی روی یخ محبوبترین ورزش در کاناداست و کسب مدال طلای آن برای مردم این کشور بسیار مهم است. به علاوه، این طلا میزبان المپیک زمستانی را هم در تاریخ رکورددار می کرد. تیم ‍کانادا تا اواسط وقت دوم این دیدار دو بر صفر از آمریکا پیش بود و چند فرصت طلایی را هم برای یکسره کردن بازی از دست داد. در مقابل، آمریکا با گلی که در وقت دوم زد فاصله را به حداقل رساند. ۲۴ ثانیه مانده به پایان دیدار و در حالی که کانادا برای جشن قهرمانی آماده می شد، آمریکا ناباورانه بازی را به تساوی کشاند تا تکلیف برنده به وقت اضافه و گل طلایی کشیده شود. در دقیقه هفت وقت اضافه سیدنی کروزبی، بهترین بازیکن کانادا که یک فرصت تک به تک با دروازه بان را در وقت سوم از دست داده بود،‌ گل طلایی این کشور را زد و کانادا در اوج هیجان قهرمان هاکی روی یخ مردان شد.

انتظار طولانی برای اولین طلا
کانادا در حالی رکورد کسب مدال طلا توسط میزبان رقابت ها را شکست که در روز های نخست بیشتر تحلیل ها در مورد عدم موفقیت این کشور در کسب مدال طلای المپیک در خاک خود بود. به جز المپیک زمستانی امسال، کانادا یک بار در سال ۱۹۷۶ میزبان المپیک تابستانی در شهر مونترال بود و بار دیگر المپیک زمستانی سال ۱۹۸۸ را در شهر کالگاری میزبانی کرد، اما در هیچ کدام از این مسابقات ورزشکاران این کشور موفق به کسب مدال طلا نشده بودند. سرانجام امسال و در چهارمین روز مسابقات ونکوور، الکساندر بیلودو این طلسم را شکست و با کسب مدال طلا در رشته موگولز روند موفقیت کانادایی ها را آغاز کرد. کانادا همچنین تاکنون در هیچ المپیک زمستانی و تابستانی موفق نشده بود این تعداد مدال طلا بدست آورد. بیشترین تعداد مدال طلا کسب شده توسط این کشور در المپیک لس آنجلس در سال ۱۹۸۴ بود که کانادا در آن به ۱۰ مدال طلا رسید.

جدول نهایی مدال های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ ونکوور:
۱- کانادا (۱۴ طلا،۷ نقره، ۵ برنز – ۲۶ مدال)
۲- آلمان ( ۱۰طلا، ۱۳ نقره، ۷ برنز – ۳۰ مدال)
۳- آمریکا (۹ طلا، ۱۵ نقره، ۱۳ برنز – ۳۷ مدال
۴- نروژ (۹ طلا،۸ نقره، ۶ برنز – ۲۳ مدال)
۵- کره جنوبی (۶ طلا، ۶ نقره، ۲ برنز – ۱۴ مدال)
۶- سوئیس (۶ طلا، ۰ نقره، ۳ برنز – ۹ مدال)
۷- چین (۵ طلا، ۲ نقره، ۴ برنز – ۱۱ مدال)
۷- سوئد (۵ طلا، ۲ نقره، ۴ برنز – ۱۱ مدال)
۸- اتریش (۴ طلا، ۶ نقره، ۶ برنز – ۱۶ مدال)
۹- هلند (۴ طلا، ۱ نقره، ۳ برنز – ۸ مدال)
۱۰- روسیه (۳ طلا، ۵ نقره، ۷ برنز – ۱۵ مدال)
۱۱- فرانسه (۲ طلا، ۳ نقره، ۶ برنز – ۱۱ مدال)
۱۲- استرالیا (۲ طلا، ۱ نقره، ۰ برنز – ۳ مدال)
۱۳- جمهوری چک (۲ طلا، ۰ نقره، ۴ برنز -۶ مدال)
۱۴- لهستان (۱ طلا، ۳ نقره، ۲ برنز – ۶ مدال)
۱۵- ایتالیا (۱ طلا، ۱ نقره، ۳ برنز – ۵ مدال)
۱۶- بلاروس (۱ طلا، ۱ نقره، ۱ برنز – ۳ مدال)
۱۶- اسلواکی (۱ طلا، ۱ نقره، ۱ برنز – ۳ مدال)
۱۷- بریتانیا (۱ طلا، ۰ نقره، ۰ برنز – ۱ مدال)
۱۸- ژاپن (۰ طلا، ۳ نقره، ۲ برنز – ۵ مدال)
۱۹- کرواسی (۰ طلا، ۲ نقره، ۱ برنز – ۳ مدال)
۱۹- اسلونی (۰ طلا، ۲ نقره، ۱ برنز – ۳ مدال)
۲۰- لتونی (۰ طلا، ۲ نقره، ۰ برنز – ۲ مدال)
۲۱- فنلاند (۰ طلا، ۱ نقره، ۴ برنز – ۵ مدال)
۲۲- استونی (۰ طلا، ۱ نقره، ۰ برنز – ۱ مدال)
۲۳- قزاقستان (۰ طلا، ۱ نقره، ۰ برنز – ۱ مدال)

چند سالی است که راه ‌اندازی رستوران‌ هایی که غذا به سبک دیگر کشور های سرو می‌ کنند در تهران رونق گرفته است. این موضوع از دو جنبه قابل بررسی است. ابتدا اینکه گردشگری پایتخت نیازمند رستوران هایی است که غذای ایرانی سرو می‌ کنند یا غذای چینی؛ نیز توریست خارجی که به تهران می‌آید مایل است غذای محلی کشور خود را در کشوری دیگر بخورد و یا غذای مقصدی که به آن سفر کرده است. از سوی دیگر آیا این دست رستوران ‌های به واقع غذای کشور را ارائه می‌کنند یا تنها نام رستوران عربی، چینی و یا هندی را یدک می‌کشند.

یک کارشناس هتلداری و واحد های پذیرایی افزون شدن رستوران ‌های خارجی در تهران را به چالش کشیده است.
اصغر ژیان‌ دربندی می‌گوید: هر روز در گوشه کنار شهر شاهد باز شدن یک رستوران با نام یک کشور هستیم. رستوران چینی، هندی، تایلندی، ایتالیایی، یونانی، فرانسوی، بلغاری، عربی، ژاپنی، مکزیکی، پاکستانی و … از این جمله‌اند. حال سوال این است که این نام‌ ها که بر سردر رستوران ها آویزان می شوند تنها مردم را آماده می کند که پول بیشتر را بپردازند یا واقعا بجا و درست انتخاب شده‌اند. وی می‌افزاید: برای پاسخ به سوالات مطروحه باید چند سوال دیگر طرح کرد. آیا واقعا این رستوران‌ها همه غذاهای آن کشور را به سبک آن ها پخته و سرو می‌کنند؟ آیا مواد اولیه غذا های مختلف آن کشورها همیشه در ایران موجود است؟ آیا آشپز این رستوران‌ ها از همان کشور هایی است که نام رستوران را از آن گرفته‌اند؟ آیا صرفه اقتصادی دارد که به آشپز خارجی استخدام کنند که غذا های آن کشورها را بپزد؟ و اگر آشپز آنها ایرانی است، آیا این آشپز واقعا در آن کشور آشپزی کرده یا دوره‌ای را دیده که انواع غذاهای آن کشور را می‌پزد؟ آیا نام‌های گوناگونی که در منوی غذای این رستوران‌ ها مشاهده می شود را مردم همان کشور که این رستوران با نام کشور آنها در ایران فعالیت می کند را می شناسند؟ و آیا مسئولان یا آشپز این رستوران ‌ها به زبان همان کشور ها هم آشنایی دارند؟ این ها و سئوال های بی شمار دیگر که می تواند واقعیت نام رستورانی که نام یک کشوری را بدنبال دارد آشکار کند.

این کارشناس مراکز اقامتی و پذیرایی ادامه می‌دهد: اگر منوی غذای این رستوران ‌ها را مشاهده کنید بسیاری از غذا های اصلی و مرسوم آن کشور در منو دیده نمی شود چرا که اگر بخواهند عینا غذای اصلی خارجی با نام های درست و صحیح و شناخته شده بدهند، تهیه و تامین مواد اولیه آن در ایران امکانپذیر نیست. بطور مثال در تایلند غذایی که حتی کنار خیابان هم به ‌فروش می‌رسد اختاپوس یا همان هشت پا است. آیا هشت پا را به راحتی می توان در ایران تهیه کرد؟ یا غذای حلزون که اغلب در خاور دور و در پرواز ها هم سرو می کنند در ایران به راحتی در دسترس نیست بنابراین معلوم نیست با چه مواد اولیه‌ای این غذاها را در آشپزخانه رستوران‌ های خارجی تهران طبخ می‌کنند. دربندی همچنین با تاکید بر نا آشنایی مشتریان ایرانی با این غذا ها و رستوران‌ ها تصریح می‌کند: به ‌دلیل نا آشنا بودن مشتریان با نام انواع غذا ها و قیمت آن ها، اغلب مشتریان هر چه غذای این رستوران ‌ها گرانتر باشد آنرا نزدیکتر به واقعیت می‌پندارند.

وی معتقد است بسیاری از غذاهای خارجی با ذائقه ایرانی ‌ها سازگار نیست. دربندی می‌گوید: اگر این رستوران ها دقیقا همان غذای کشور با همان مواد اولیه و طعم عرضه کنند، هرگز هیچ ایرانی حاضر به رفتن به این رستوران‌ ها نخواهد شد به‌ خصوص اینکه در هیچ کجای جهان تنوع و لذیذ بودن غذاهای ایرانی وجود ندارند. چنانکه تا کنون مشاهده نشده که یک خارجی با هر ملیتی از طعم غذا های ایرانی شکایت داشته باشد و در بسیاری از کشورها هم چلوکباب، قورمه سبزی، کشک بادمجان که از غذاهای سنتی ایران است جزو غذا های ایده‌آل آن ها محسوب می‌شود.

این کارشناس هتلداری و پذیرایی دلیل علاقه سرمایه‌ گذاران به راه‌اندازی رستوران‌ های خارجی را پایبند نبودن به استاندارد ها و کسب منافع مالی بیشتر عنوان کرد. وی اظهار داشت: تمام رستوران‌ ها و کافی ‌شاپ ‌ها زیر نظر اتحادیه خاصی فعالیت کرده و اتحادیه طی درجه‌بندی، نرخی برای انواع غذا ها و اندازه آن ها تعیین می‌کند و اگر رستورانی از نرخ تعیین شده بیشتر بفروشد جریمه خواهد شد. به همین دلیل این رستوران ها برای فرار از قیمت ‌گذاری، رستوران با نام های کشور های مختلف دایر کرده و غذا ها را با نام‌ های گوناگون و نا آشنا عرضه می کنند. بنابراین اتحادیه برای چنین نامی قیمتی تعیین نکرده است و حتی اگر برای یکی از این نام‌ های گوناگون نا آشنا قیمتی تعیین کند قطعا نام آنرا تغییر خواهند داد. در نتیجه به‌ دلیل نا آشنا بودن نام غذا مشتریان این اماکن هم اعتراضی هم نمی کنند. به گفته دربندی در واقع بیشتر این اماکن به ‌دنبال نام ‌های ناشناخته غذا ها و حرکات نمایشی هستند تا این آمادگی را برای مشتری ایجاد کنند که باید پول بیشتری بپردازد.

وی به سرمایه‌ گذاران واحد های پذیرایی پیشنهاد کرد به جای راه ‌اندازی یک رستوران چینی و یا هندی رستوران‌ هایی را افتتاح کنند که در آن غذا های سنتی اقصی نقاط ایران را سرو می‌کنند. چرا که بالاترین تنوع غذا چه رژیمی یا غیر رژیمی کم کالری یا پرکالری در ایران است و تهیه مواد اولیه آن به سادگی و به وفور یافت می ‌شود و از نظر قیمت تهیه یک پرس غذا سود بیشتری حاصل می‌کند. دربندی در پایان می‌افزاید: خوب بود در تهران که پایتخت است و عموم توریست‌ های ورودی به کشور از تهران بازدید خواهند داشت، یک سالن غذای سنتی (food court) راه‌ اندازی شود. این مجموعه یک سالن بزرگ به همراه غرفه ‌ای زیادی است که هر کدام غذای سنتی یک استان را به فروش می‌ رسانند. بی‌ شک چنین ایده ‌هایی هم سود آوری بالایی دارند و هم غذای با کیفیت و شناخته شده را به مشتری عرضه می‌کنند.

مجمع عمومی سازمان ملل در نشست روز سه شنبه خود، ۲۱ ماه مارس را به عنوان روز جهانی عید نوروز به رسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در اطلاعیه دفتر روابط عمومی مجمع عمومی سازمان ملل آمده است که امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر در ایران، افغانستان، تاجیکستان، جمهوری آذربایجان و سایر کشورهای آسیای میانه و قفقاز، در منطقه بالکان، حوزه دریای سیاه و خاورمیانه آغاز فصل بهار را با سنت باستانی عید نوروز که تاکیدی است بر زندگی در هماهنگی و تعادل با طبیعت، جشن می گیرند. در متن به تصویب رسیده در مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد، توصیف شده است. عید نوروز به عنوان میراث فرهنگی و معنوی بشری، در شهریور ماه گذشته در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل، یونسکو، به ثبت رسیده بود.

سازمان محیط زیست ایران اواسط بهمن ماه امسال و همزمان با امضای تفاهم نامه محیط زیستی دو رأس آهوی زنده گیری شده از دشت های سهرین زنجان که منطقه ای حفاظت شده است را به وزیر محیط زیست قطر پیشکش کرد تا حسن میزبانی از ولیعهد و وزیر محیط زیست این کشور را به جا آورده باشد.
رئیس سازمان محیط زیست ایران که روز ۱۳ بهمن امسال به نمایندگی از هیئت دولت مسئولیت میزبانی از ولیعهد قطر و وزیر محیط زیست این کشور را به عهده داشت به همین دلیل در مراسم روز جهانی تالاب ها در رامسر شرکت نکرده بود. برخی کارشناسان محیط زیست در واکنش به این اقدام گونه آهو را جزو فهرست گونه های در خطر به شمار می آورند و نفس این اقدام مسئولان محیط زیست را بر خلاف روح حفاظت از محیط زیست و خلاف ارزش های حفاظتی ارزیابی می کنند.
از سوی دیگر، کارشناس پستانداران دفتر حیات وحش سازمان حفاظت محیط زیست کشور با تایید خبر اهدای دو رأس آهوی زنده گیری شده گفت: آهو در ایران جزو گونه های حمایت شده است و آهوان اهدا شده هنوز به قطر فرستاده نشده اند و احتمالا در روزهای شنبه و یکشنبه اوایل ماه اسفند به این کشور فرستاده خواهند شد.
محمد نصرتی در ادامه با تاکید بر اینکه اکثر دشت های ایران زیستگاه آهو و گونه های نزدیک به آن است افزود: دشت های اصفهان، یزد، سمنان، زنجان، خراسان رضوی و اغلب جزایر جنوبی ایران زیستگاه آهو و گونه های مشابه است و آمار تقریبی نشان می دهد بیش از دو هزار رأس در سهرین زنجان، دو هزار رأس در اصفهان و همین طور در خراسان و شیر احمد بیش از هزار و ۵۰۰ راس زیست می کنند.
این کارشناس حیات وحش تاکید کرد: چون در کشور لیست قرمز ملی تهیه نشده نمی توان آهو را در لیست قرمز به حساب نیاورد. این گونه به لحاظ قوانین و ساز کارهای حقوقی جزو گونه های تحت حمایت سازمان حفاظت محیط زیست است. با این حال پروانه شکار برای شکارچیان آهو بالاتر از ۱۵ راس در سال صادر نمی شود.
این کارشناس دفتر حیات وحش گفت: دفتر حیات وحش سازمان حفاظت محیط زیست در جریان اهدای آهوان ایرانی به قطری ها هست و این رویه از قدیم مرسوم بوده و این آهوان نیز اهدا شده اند. اهدای گونه های در خطر و یا حمایت شده از سوی سران کشور ایران به همسایه های عرب خلیج فارس مسبوق به سابقه است و پیشتر نیز مسئولان ایرانی زوج گوزن زرد ایرانی را به امیران شیخ نشین اماراتی پیشکش کرده بودند که طبق مستندات موجود این گوزن ها سر از دیگر کشورهای منطقه درآوردند.